Home

over de Cinclus

voor Wie

Bemanning

Vaarprogramma

Nieuwsbrief


Sail Holland Charters
Sasja van Brink
& Ekko Prins
Dotterhof 4
9753 JK Haren

Tel. +31 655 195050
E-mail; info@cinclus.nl
Sasja van Brink & Ekko Prins
nieuwsbrief
ecluse 21 Canal des Ardennes   Saverne  Waternood Strépy-Thieu
Terugblik seizoen 2018

Een recordjaar! Met 3362 km. op de teller, 631 sluizen, 144 brugopeningen en door 16 tunnels heen.Nee, dat hadden we niet ingeschat.
In België, in de maand mei, duiken de eerste vraagtekens al op. Frankrijk zit op slot, te hoog water, net als in 2016. Na 10 wachtdagen met onbestendig weer, bliksem, donder en heftige regenbuien, kunnen de trossen los. In Dinant stappen de gasten aan boord. De zon straalt, net als wij, de temperatuur ligt om de 25 graden. Door de Franse Ardennen, hoog en groen, scherende ijsvogels, koffie, thee en limonade op het achterdek, ’s avonds diner met kaarslicht.

6 Juni- drukkend weer, net voordat we aan de vismaaltijd zullen beginnen, stort er een ijskoude, wild stuivende, grijze massa zich op de Cinclus. Ronde “glazen” munten ter grootte van een 20 à 50 eurocent trommelen op het dek. Fascinerend én wonderlijk, er is geen enkele bloem of blaadje gekneusd. Een anders zo rustige gast is dolenthousiast. “Geweldig”, roept hij in tienvoud. Niemand heeft dit natuurfenomeen ooit meegemaakt van de 60/70-plussers. Een week later is het weer raak op het Canal des Ardennes. ’s Ochtends horen we de wielewaal, ’s middags het gierende geluid van een langdurige hoosbui. Windgeraas, donder, lichtflitsen, een enorme knal vlakbij, meteen daarop het gekraak van een vallende boom. Wat een geluk, dat een sluis niet werkt en we af moeten meren aan stevige bolders. Ruim twee uur later “stoomt” de omgeving, heeft een opgebelde sluiswachter de sluis geopend en stomen wij verder door een doorweekt landschap. De volgende dag worden we geconfronteerd met wat het natuurgeweld heeft aangericht. Een sluis is ingestort compleet met het bijbehorende elektronica-huisje. Het kanaal is afgesloten. In een draaikom de steven gewend, terug naar de Maas, terug naar Fumay bij de Belgische grens. Hier stappen de volgende gasten aan boord. We besluiten richting Toul te gaan.

Als we met ons tweeën onderweg zijn, ontmoeten we bijna altijd soortgenoten, scheepsbewoners, die ook voor een varend bestaan gekozen hebben. Zo kunnen we in een gehuchtje met een bakker, die heerlijke Paris Brest maakt (soort gevulde schuimringen), op een Nederlands buurschip de voetbalwedstrijd Argentinië- Frankrijk volgen. Tijdens die gast loze weken verdwijnt manlief vaak in de machinekamer of onder de vloer om de complexe techniek in optima forma te houden.

Vanaf de gedwongen wending is ook het weer 180 graden gedraaid. Geen spatje regen meer, hogere temperaturen, vaak boven de 30 graden, alleen nog maar buitenweer. Verschillende kanalen raken hun waterreserves kwijt en zijn niet meer bevaarbaar. Alleen het kanaal tussen de Marne en Rijn met heel veel sluisjes is nog toegankelijk, totdat ook daar de droogte onverbiddelijk toeslaat. En laten wij nu toevallig in Straatsburg zijn. Tussen deze stad en Nancy blijft het kanaal, dankzij een beter waterbeheer, bevaarbaar. Vroeger was het hier een drukte van belang, voeren er honderden spitsen met vracht heen en weer. Nu vaart hier geen enkele spits meer, de vrachtvaart heeft plaats gemaakt voor de pleziervaart. De huurboten met stootranden en vaste stootwillen hotsebotsen de sluizen in. 8 Weken lang zijn we opgesloten in Elzas- Lotharingen en varen we met de gasten heen en terug tussen Nancy en Saverne. In de aanbieding twee tunnels, de groene Vogezen, een schuine scheepslift van 44.5 m., wandeling naar kasteelruïnes van rode zandsteen of een fietstochtje naar Sarrebourg. Geen straf. Ekko heeft inmiddels al het kerstmenu met sluiswachter doorgenomen. Het lijkt erop, dat we rekening moeten houden met een overwintering in Nancy.

1 September. De was wappert aan de lijn in Nancy, het is 27 graden, Ekko maakt een praatje met een Engelse collega-schipper van de Johanna (gekocht in Nederland). Na een uur stapt hij opgewekt aan boord. De VNF (Franse Rijkswaterstaat) biedt een ontsnappingspoging aan, tijdsduur 3 dagen, van 4-7 sept. Het waterpeil van een bijna 5 km. lange tunnel op de waterscheiding (hoogste punt) met de bijbehorende kanaalpanden wordt tot op 1.40 diepgang gebracht. We melden ons meteen aan, wetend dat er een flinke omweg moet worden gemaakt. Samen met de gasten, die wel zin in een avontuur hebben, gaan we de uitdaging aan. Vooral de lange, smalle tunnel vereist alle stuurmanskunst van Ekko. Maar….het lukt, ook al moeten we soms uren in een sluis wachten totdat het volgende pand gevuld is. Ondertussen wordt er gewandeld, liggen er overal walnoten en appeltjes voor het oprapen. Een jogger neemt een lijn aan als we midden in het vaarwater moeten overnachten. We liggen in de “goot”, aan weerszijden is er slechts zand. Het kwik is naar aangenamere temperaturen gedaald. Soms varen we stapvoets, schuren we over de bodem met een snelheid van rond de 2km/per uur.

13 September. In Chalôn-en-Champagne zijn de laatste gasten afgestapt, samen gaan we verder. De Cinclus verandert in een BGV, un bateau grande vitesse (snelboot). We varen het water dun. Eenmaal op de grote rivieren gaat het snel stroomafwaarts. Marne, Seine, Oise, Canal du Nord. Met ons tweetjes ’s ochtend op de kronkelige Seine door Parijs is toch wel een hele belevenis. Geen stoplichten of rondvaartboten, een paar vrachtschepen en de Cinclus. Wat een luxe gevoel!

28 September. Het Belgische gastvlaggetje is gehesen. Zonder te wachten meteen mee in de scheepslift van Strépy-Thieu , achter een vrachtboot vol schroot, 73.15 m. omhoog! 1 Oktober. Maastricht! Daar drinken we een glaasje wijn op samen met Em, dochter van scheepsvrienden, geboren en getogen op een schip. Ze bewoont, als kersverse studente, nu in het verre zuiden een kamer. Op weg naar de collegezaal zag ze een bekend schip liggen. Onderweg naar het noorden bezoeken we nog enige zuidelijke vrienden. Vanaf Zwolle zitten we weer met meer mensen aan tafel. Er valt veel te vertellen, net als met de laatste vriendengroep, de tachtigers (op één na).Er staan in de laatste vaarweek wel een rollator en meerdere wandelstokken aan boord. Die hulpmiddelen hebben echter geen enkele invloed op de levendige gesprekken. Integendeel!

26 Oktober. Groningen, op vaste stek. Grote kleindochter Amé stapt van haar fiets en klimt aan boord. Ze eet gezellig mee, net als de dochter en grote kleinzoon van één van de opvarenden. Wat een mooi, harmonieus afscheid van een onvoorspelbaar, maar toch, in alle opzichten warm seizoen.
Alle gasten hartelijk dank voor de flexibele houding.
Het is dus duidelijk. Komend seizoen wordt weer een verrassingspakket.

Sasja van Brink
Ekko Prins